Hoe Zwarte Piet de Papoea’s behulpzaam was

In november 2013 was er nogal wat gedoe rond het Sinterklaasfeest. Er waren demonstraties en tegendemonstraties, er waren petities en tegenpetities. Over hoe een merkwaardig misverstand in een schijnbaar ongerelateerde kwestie de zaak van de Papoea’s op ongekende wijze voor het voetlicht heeft gebracht.

In de aanloop van het kinderfeest raakten de gemoederen danig verhit over de cruciale vraag hoe zwart Zwarte Piet wel niet moest zijn, en of er geen plaats was voor gekleurde varianten. Op deze welbekende discussie is geen nadere toelichting nodig. Uiteindelijk hebben de rekkelijken – Piet kan ook best eens paars, groen of blauw zijn – het ruimschoots afgelegd tegen de de preciezen – zwart is zwart –, niet zozeer door de kracht der argumenten maar op basis van aantal en geluidssterkte. Hoe dit zij, een van de schermutselingen rond dit bittere schisma in de Nederlandse samenleving vond plaats op het Malieveld in Den Haag. Daar trokken de preciezen in grote getale samen om hun positie ten overstaan van enkele Kamerleden en vertegenwoordigers van de media luidruchtig kracht bij te zetten. Een mevrouw uit Delft, oorspronkelijk afkomstig uit voormalig Nederlands Nieuw-Guinea, zag dit als een mooie kans om een heel ander thema onder de aandacht te brengen, de onderdrukking van de Papoea’s. Gewapend met de Morgenster, de verboden vlag van West-Papoea, verscheen zij op het toneel. Daar werd ze vrij snel zeer onheus bejegend, en zelfs fysiek bedreigd, door enkele rabiate preciezen, die in haar abusievelijk een vertegenwoordiger uit het kamp der rekkelijken vermoedden. Een tragisch misverstand en een zeer vervelende affaire.

Maar achteraf gezien blijkt deze actie van de Delftse mevrouw, hoe onaangenaam verlopen ook, een meesterzet te zijn geweest. Nooit eerder is er in Nederland zoveel aandacht geweest voor de zaak van de Papoea’s. Er kwamen bloemstukken en adhesiebetuigingen. En vooral, er werd over geschreven, mensen verdiepten zich enigszins in de geschiedenis van wat eens het laatste stuk Aziatisch Nederland was.

Dit blijkt ook over het verloop van steun aan een petitie die de regering oproept om zich hard te maken dat de Papoea’s zich over hun onafhankelijkheid kunnen uitspreken. Deze petitie was begin 2012 op de website www.petities.nl in stemming gebracht, te midden van rond de duizend andere brandende kwesties, variërend van de hoogte van de hondenbelasting tot het open houden van een zwembad (natuurlijk staat de petitie die pleit voor het zwart blijven van Piet zeer hoog, op de tweede plaats).petitie

De Papoeapetitie trok in het begin van haar bestaan maar weinig belangstelling. Slecht enkele honderden Nederlanders hadden deze oproep in de eerste twee jaar van haar bestaan een muisklik waardig geacht. Tot november 2013. Toen volgde een lawine aan muisklikken en inmiddels staat de teller op 29542 en de petitie in de top twintig van de ranglijst. Dat betekent dat er voor het aanvragen van een kamerdebat over de kwestie nog maar 10458 digitale steunbetuigingen zijn te gaan.

Nog intrigerender is de vraag wie deze petitie is begonnen. Het blijkt dat de oproep geformuleerd en geplaatst is door Oridek Ap. Hij is dus ook de eerste ondertekenaar. Ap? Enige naspeuringen op het internet gaven mij het antwoord. Inderdaad. Een zoon van.