Tanzania, aardgasland

Al tientallen jaren werd er in Tanzania naar olie en gas gezocht, maar zonder veel resultaat. In 2010 is er echter op zee flink wat gas gevonden. Zal voor Tanzania nu de kassa gaan rinkelen?

BoorschipAlleen ten zuiden van Dar es Salaam is er in de jaren zeventig een veld ontdekt (Songo Songo), dat pas in 2004 in productie is genomen. Het levert nu gas aan een electriciteitscentrale in Dar es Salaam, en aan een cementfabriek. Dit is naar verhouding echter maar een klein veld. Daarmee wordt Tanzania geen Nigeria of Qatar.

Vanaf 2007 is er echter ver op zee, in diep water, serieus naar gas geƫxploreerd. Dat leverde in 2010 klinkende successen op. Diverse rake boringen toonden in de jaren daarna de aanwezigheid van drie- tot vierhonderd miljard kubieke meter gas aan. En dat is een prettige hoeveelheid. Echter, om dit in perspectief te plaatsen: dit is ongeveer 10% van wat er oorspronkelijk in het Groningenveld zat, en de helft van wat er nu nog aanwezig is. Maar Groningen is (was) gewoon ook heel erg groot. En de speurtocht gaat door. Best kans dat er nog veel meer velden gevonden worden.

Maar wat moeten de Tanzanianen nu met al dat gas, terwijl een groot deel van de bevolking nog op sprokkelhout kookt?gaskaart

Het antwoord is natuurlijk: deviezen die, mits goed beheerd zonder corruptie, in ontwikkelingsprojecten kunnen worden gestoken. Maar dat is nog niet zo eenvoudig. Om aan het gas te kunnen verdienen moet het geƫxporteerd worden. Dit zal voor een groot gedeelte via zgn. LNG moeten gaan (liquified natural gas), vloeibaar gemaakt gas. Daarvoor zal een fabriek aan de kust moeten komen (al kan het het ook op een kolossaal drijvend platform). Het gas wordt dan eerst met een pijpleiding van de winlocaties op zee naar land getransporteerd, daar vloeibaar gemaakt en met speciale LNG-tankers naar de internationale markten vervoerd, vooral naar het Verre Oosten. Het is de verwachting dat deze gasexport pas na 2020 zal beginnen.

Hoeveel houdt Tanzania daar aan over? De gedachte kan post vatten dat vooral de buitenlandse bedrijven (Statoil, ExxonMobil) hiervan profiteren. Voor dit laatste hoeft men niet bang te zijn. Tanzania heeft behoorlijk scherpe condities voor de exploitatie van de gasvelden en zo’n 80% van de opbrengsten zal in de Tanzaniaanse schatkist terecht komen. Daarmee zullen de inkomsten een veelvoud bedragen van wat er sinds 1961 aan gezamenlijke hulpgelden van de donorlanden binnen is gekomen..

 

Bronnen: Woodmackenzie, Worldbank